Układ franczyzowy czy porozumienie partnerskie?

Polskie sieciówki uprawiają parę wariantów współpracy z biznesmenami prowadzącymi ich jednostki. W niniejszym artykule spróbuję odpowiedzieć na pytania czym się one różnią oraz jakie prawa i obowiązki posiada wspólnik, a jakie franczyzobiorca.

Funkcjonujące w naszej ojczyźnie tzw. systemy partnerskie to w większości wypadków umowy o kooperacji handlowej, dystrybucji artykułów czy usług, w celu ich dalszej sprzedaży przez kooperanta na własny rachunek. Kooperant w zamian za wizualizację zgodną ze standardami sieci otrzymuje od producenta bądź dystrybutora lepsze warunki finansowe.

System partnerski zapewnia centrali sieci sprzedaż, lecz nie reguluje dalszych składników prowadzenia interesu, toteż daje stronom znaczną swobodę. Nierzadko system partnerski jest odmianą przejściową do kooperacji franczyzowej lub agencyjnej, gdyż na dłużej żadnej ze stron taki swobodny kontrakt nie wystarcza.

Program partnerski

Autor: leyla.a
Źródło: http://www.flickr.com

Umowa franczyzowa zaś opiera się na aktach prawnych tj. ustawa o chronieniu konkurencji a także konsumentów jak też na Europejskim Kodeksie Etycznym Franczyzy. Dobrze spreparowany układ franczyzowy cechuje się kompleksowością, czyli szczegółowym opisem wzornika współpracy miedzy franczyzobiorcą i franczyzodawcą. Rzecz jasna z natury rzeczy układ franczyzowy stawia franczyzodawcę na uprzywilejowanej pozycji. Wypływa to z tego, że franczyzodawca musi w należyty sposób zabezpieczyć swoje know-how, innymi słowy wiedzę na temat prowadzenia przedsiębiorstwa w zgodny sposób z opracowanymi normami. Nie oznacza to niemniej jednak, że franczyzbiorca zostaje zupełnie ubezwłasnowolnionym, jak się nieraz sądzi.

Podsumowując, należy za każdym razem pamiętać o tym, żeby przede wszystkim gruntownie umowę przejrzeć, a potem skonsultować ją z prawnikiem. Do odpowiednio skonstruowanej umowy franczyzowej nie zagląda się w czasie jej trwania, ponieważ wszelkie kwestie operacyjne umieszczone są w podręczniku systemowym.

Doświadczenie pokazuje tymczasem, że w pewnej części układów brak jest norm rozstrzygania spraw dyskusyjnych w modelu współpracy między uczestnikami (zdefiniowanie możliwych do wystąpienia obszarów konfliktowych jak też sposobów ich rozstrzygania). Może to prowadzić do impasu we wzajemnych relacjach uczestników układu oraz jałowych procesów sądowych.